Moed voor vertraging

Over wezenlijke gesprekken en de dingen die er toe doen
14 maart 2017
TODO

 

We willen graag dingen sneller en efficiënter doen. Je zou verwachten om meer tijd over te houden voor dat wat er toe doet. Maar in de realiteit vullen we dit op met meer, grootser, sneller.... Neem jij tijd om bewust stil te staan?

Verlies doet je vertragen

In de wereld om ons heen, in organisaties maar ook in ons dagelijks leven willen we graag de dingen sneller, efficiënter en effectiever doen. Je zou verwachten om meer tijd over te houden voor de dingen die er toe doen. Maar de realiteit is dat we deze tijd vullen met meer, grootser, sneller…. Jacky van de Goor, die organisaties helpt veranderen, schreef laatst over de impact van het verlies van haar vader op haar leven. De harde reset noemt zij dat. Verlies maakt je bewust van dat wat je dierbaar is. Verlies is pijnlijk, maar het is pijnlijk omdát je liefde hebt gekend. Die twee zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Haar blogpost is een pleidooi voor meer vertraging en aandacht voor de dingen die er toe doen. [Lees hier Jacky’s blogpost]

De dood is sterk als de liefde

De dood die even sterk is als de liefde, dat is wat mijn vak zo mooi maakt. Ik heb gemerkt dat als ik vertel dat ik mensen begeleid bij het afscheidnemen van het leven en bij de uitvaart, mensen makkelijk over eigen verlieservaringen beginnen te praten. In no time ontstaat een mooi gesprek. Zo ook afgelopen woensdag bij een bijeenkomst van vrouwelijke ondernemers in Delft. Ik sloot mij als jonge onderneemster voor het eerst aan. Ik raak in gesprek met een dame en al snel hebben we het over hoe moeilijk het is om te praten over afscheidnemen. Haar moeder wordt ouder en zij zou graag met haar moeder de uitvaart bespreken. “Maar ja, het voelt eigenlijk als de goden verzoeken als ik hierover begin”, zei ze. Ik herken dat gevoel uit eigen ervaring. In de periode dat mijn vader ziek was (en ik nog niets te maken had met de uitvaartwereld) wisten we eigenlijk donders goed dat hij niet lang meer te leven had. Toch hebben we nauwelijks het gesprek gevoerd over de dood, over goed afscheid nemen, de uitvaart en wat daarna….. Kwam het door de dokter die zei dat het snel kon gaan, maar dat hij mogelijk ook nog 15 jaar kon leven met zijn vorm van kanker? Tja en als je dan begint over de dood dan geef je het eigenlijk op…

Nu weet ik beter en gun ik het iedereen om openlijk over leven en dood te durven spreken. Het levert namelijk wezenlijke gesprekken op. Het vraagt moed, maar met de juiste vragen is de schroom te overbruggen. “Wat wil je met de uitvaart?“, is misschien te confronterend voor velen. Maar er zijn zoveel andere mooie ingangen te bedenken. Wat dacht je van “Hoe kijk je terug op je leven, wat vind je zelf dat je goed hebt gedaan? Waar ben je trots op? Wanneer was je intens gelukkig?”

Wacht niet tot het verlies je inhaalt maar vertraag en maak ruimte om stil te staan bij de dingen die er toe doen. De dame ging na ons gesprek geïnspireerd op weg naar haar moeder. En ik hoop dat ze haar hart heeft laten spreken en het een bijzondere ontmoeting werd.


Deel dit