Waneer begon toch ooit verdriet? Er was geen begin, het is er opeens, je hebt het niet herkend maar nu overspoelt zij je. Verdriet is een verzamelnaam voor niet uitgewerkte emoties en waar je door wordt overmand op de momenten dat (mentale) weerstand afwezig is. Als de druk van het leven toeneemt en het ik niet meer bestand lijkt te zijn tegen deze levensdruk.

Je bent niet langer bezig zijn vanuit gezonde interesse, betekenissen en antwoorden moeten zichtbaar en werkbaar worden gemaakt.

Een verhaal uit India dat mij vaak getroffen heeft gaat over groot verdriet en luidt als volgt :

De  De heilige Vasihta had het verlies van twee zonen te betreuren en hij werd overstelp door verdriet. In wanhoop besloot hij niet meer te leven. Hij ging naar de rivier en dook onder in het diepe water om te sterven. Maar de rivier werp hem uit. Hij probeerde het nog eens, maar tevergeefs, want hij werd weer uitgeworpen.

Hij werd woedend en dreigde de rivier te vervloeken met uitdroging. Maar de rivier antwoordde met verschuldigde eerbied dat het een verrassing was om Vasishta in deze staat te zien. U staat bekend als een wijs mens, hoe kunt U Uzelf dan doden? Uw zonen hebben slechts een andere vorm aangenomen, er is geen enkele reden om te rouwen. Is het niet zo dat dit alles slechts een spel is?

Getroffen door de ‘woorden’ van de rivier antwoordde Vasishta  : als de dood van mijn zonen als een spel gezien moet worden, is dan mijn zelfmoordpoging ook niet een deel van hetzelfde spel?

Als je kunt beamen dat verdriet vaak een dodelijke/verstarrende uitwerking op je heeft, wil ik je helpen om in deze rivier te leren stappen en de woorden van ‘rivier’ te leren verstaan.

Door deze kracht spreekt het water, met verschuldigde eerbied,  tot Vasishta, of jou en mij, en kan weer een samenspraak ontstaan. Voor de helden M/V, die de tranen rivier ‘aandurven’, die door willen met hun leven.