Liefdevol afscheid nemen in een zakelijk ingestelde wereld is niet altijd een vanzelfsprekende zaak.

Of het nu gaat om het verlies van een dierbare, een kind, verlies van gezondheid , verlies van een baan, scheiding van een relatie, of een ander soort verlies, jouw idee over de wereld is niet meer wat het was. Het leven lijkt zinloos, oude patronen worden doelloos herhaald of opgegeven. Er biedt zich geen nieuw perspectief aan. Herken je jezelf in deze woorden dan heb je een kans dat je bent vastgelopen in een rouwproces. Hiervoor hoef je niet eens een ‘groot verlies’ te hebben gelden, trouwens.

Voor alle zaken zijn regels en afspraken, maar wie spreekt af met jouw emoties, jouw gevoelens in tijden van (emotionele) crisis?

In mijn praktijk voor afscheid nemen, stervens en uitvaartbegeleiding, zie ik vaak (te vaak) dat mede-mensen nadat deze met een verlies zijn geconfronteerd moeite hebben zich opnieuw uiteen te zetten met het leven. De kinderen zijn lastiger, je ziet op tegen iedere dag, je baan boeit niet meer.  De realiteit van het dagelijks leven is voor je gevoel ver weg. Inzicht schenken in processen, verhalen en emoties in kaart brengen, doorleven, en doorvoelen. Ben je bereid tijd in de eigen ontwikkeling te steken, hier echt tijd voor vrij te maken, zodat bevrijding weer kan worden ervaren? Ben je bereid diep in je zelf te voelen en je opnieuw te verbinden met die wonderlijke levenskracht? Het bijhouden van dagboek aantekeningen zal een onderdeel zijn van deze reflectie gesprekken.