Liefdevol afscheid nemen in een zakelijk ingestelde wereld is geen vanzelfsprekende zaak. Of het nu gaat om het verlies van een dierbare, een kind, verlies van gezondheid , verlies van een baan, scheiding van een relatie, of een ander soort verlies, jouw idee over de wereld is niet meer wat het was. Het leven lijkt zinloos, oude patronen worden doelloos herhaald of opgegeven. Er biedt zich geen nieuw perspectief aan.  Herken je jezelf in deze woorden dan heb je een kans dat je bent vastgelopen in een rouwproces. Hiervoor hoef je niet eens een ‘groot verlies’ te hebben gelden, trouwens.

Voor alle zaken zijn regels en afspraken, maar wie spreekt af met jouw emoties, jouw gevoelens in tijden van (emotionele) crisis?

In mijn praktijk voor afscheid nemen, stervens en uitvaartbegeleiding, zie ik vaak (te vaak) dat mede-mensen nadat deze met een verlies zijn geconfronteerd moeite hebben zich opnieuw uiteen te zetten met het leven. De kinderen zijn lastiger, je ziet op tegen iedere dag, je baan boeit niet meer.  De realiteit van het dagelijks leven is voor je gevoel ver weg. Levenskracht weer zichtbaar en bruikbaar maken, een gang over een tot nu toe ongebaande weg naar de werkelijkheid die jezelf bent. Dat is vaak toch anders dan het beeld dat de ander van jou heeft, en wellicht ook van jezelf. Als je bereid bent om verder te kijken en de signalen te leren herkennen, kan het leven zich opnieuw van jouw talenten bedienen…